Κυκλοφορεί ένας μύθος για τις λογοτεχνικές ιστορίες ανάμεσα σε διάφορους λογοτέχνες, αλλά και σε εργαστήρια γραφής, ότι αν δεν έχεις συγκεκριμένο σχέδιο για την πλοκή θα φτάσεις σε αδιέξοδο και δεν θα μπορείς να προχωρήσεις, δεν θα ξέρεις τι να γράψεις παρακάτω, θα αναγκάστεις να τα παρατήσεις ή να φτάσεις σε κάποιο βλακώδες τέλος υποχρεωτικά.

Αλλά αυτό δεν αληθεύει. Χρόνια γράφω ιστορίες τελείως διαισθητικά. Ποτέ δεν έχω προδιαγράψει τι θα συμβεί παρακάτω μέσα στην πλοκή, απλώς μερικές φορές έχω μια κάποια γενική ιδέα. Δεν έχω ποτέ φτάσει σε αδιέξοδο. Μερικές φορές μπορεί να σου δοθεί η εντύπωση ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο, αλλά δεν είναι πραγματικά αδιέξοδο. Γιατί όλες οι ιστορίες έχουν κάποια συνέχεια· είναι μια αφηγηματική ροή. Η αφηγηματική ροή δεν σταματά μέχρι που να καταλήξει σε κάποιο φυσικό τέλος. Το πρόβλημα δεν είναι ποτέ ότι έχεις φτάσει σε αδιέξοδο· το πρόβλημα είναι ότι έχεις χάσει, για κάποιο λόγο, την αφηγηματική ροή. Όταν την ξαναβρείς, απλά συνεχίζεις να την ακολουθείς και βλέπεις πού θα σε οδηγήσει. Αρκετές φορές μπορεί να σε εκπλήξει, να φτάσεις κάπου όπου δεν περίμενες. Αλλά αυτό δεν είναι κακό: είναι μέρος της όλης διαδικασίας.

Σε τελική ανάλυση, αν γράψεις κάτι που εκπλήσσει εσένα, δεν θα είναι επίσης μια έκπληξη για τον αναγνώστη; Κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι.

Γι’αυτό πάντα πρέπει να αφηγείσαι μια ιστορία σαν να την παρακολουθούσες, όχι σαν να την κατέγραφες διαδικαστικά.